Afgelopen vrijdag vond Het Fenomeen Charlie Kirk plaats in de Kloosterkerk, over de aantrekkingskracht van Charlie Kirk, onlinecultuur en traditionalisme onder jongeren met opening door ds. Fulco Timmers en inleidingen door Talitha Muusse en Anton de Wit. Het gelijknamige eerste nummer van ons nieuwe tijdschrift Cahier werd gepresenteerd door Frank van den Heuvel, en de eerste exemplaren werden overhandigd aan de sprekers.
Jongeren vinden hun voorbeelden en vormen hun religieuze en politieke meningen online. Hoe kunnen predikanten, docenten en jeugdwerkers het gesprek nog aangaan, wanneer standpunten al diep verankerd lijken? Het gesprek over een nieuw traditionalisme moet juist op school, in de kerk en aan de keukentafel plaatsvinden, waar mensen elkaar ontmoeten.
Frank van den Heuvel, redactievoorzitter, presenteert Cahier #1, Het Fenomeen Charlie Kirk.
Fulco Timmers, als predikant verbonden aan de Kloosterkerk, opende de avond en ging in op de complexe verhouding tussen Kirks retoriek en de christelijke boodschap. Charlie Kirk dwong om kleur te bekennen, terwijl die kerken zich nu juist hadden voorgenomen niet betweterig te zijn.
Moderator Ward Huetink sprak in zijn inleiding over de kloof: oudere kerkgangers kennen Charlie Kirk nauwelijks, maar voor veel jongeren waren zijn video's juist een eerste kennismaking met geloof. En toen mensen na zijn moord hem na zijn dood leerden kennen, was het oordeel al snel foute boel, maar dat verklaart nog niet zijn aantrekkingskracht en biedt ook geen plaats voor jongeren waar hun ideeën serieus worden genomen — en waar nodig tegengesproken.
Ward Huetink in gesprek met Talitha Muusse en Anton de Wit
Talitha Muusse sprak over de aantrekkingskracht van Kirk op Gen Z. Als millennial uit een seculier Rotterdam had zij het idee lang zich voor haar politieke en religieuze overtuigingen te moeten generen. Ze merkt op dat jongere conservatieven dat gêne niet meer hebben maar richting en duidelijkheid over wat het goede leven behelst zelfverzekerd uitdragen, wat soms kan omslaan in een hardheid, een "conservatisme zonder hart" zoals Muusse het noemde. Charlie Kirk was volgens haar een brugfiguur, een late millennial, die het gesprek aanging, maar toch ook verviel in diezelfde hardheid.
Anton de Wit roept kerk en maatschappij op om het ongemakkelijke gesprek te voeren. Juist wanneer het lastig of spannend is. Hij merkt de afgelopen decennia hoe de oudere generatie de traditie (deels) bij het grofvuil zette, maar dat de nieuwe generatie iets wezensvreemd omarmt. Traditie is juist "het doorgeven van het vuur, niet het aanbidden van de as." Het risico bij de nieuwe generatie is het laatste. De sleutel ligt volgens De Wit in het bevorderen van het ongemakkelijke gesprek tussen de generaties. Waarom vinden jongeren bij Kirk meer antwoorden dan bij Augustinus of Chesterton?
Het gesprek begint met luisteren, zegt De Wit, en nieuwsgierigheid naar de leefwereld van de jongere, niet een onmiddellijke veroordeling, voegt Muusse toe. Jongeren met conservatieve of orthodoxe ideeën zijn niet een "probleem" maar zijn op zoek naar richting in hun leven. In gesprek met de zaal adviseert De Wit predikanten en docenten dus ook om niet in grote ideologische discussies te vervallen maar om de menselijke kant in het contact te benadrukken: een oprechte interesse in het leven van de jongere.
De avond was daarin een oefening, om het gesprek te voeren. Dat zetten we graag voort, met predikanten, docenten, ouderlingen en diakenen. We denken graag mee. Neem bij interesse contact op met onze collega Ward Huetink.
Wij danken de Kloosterkerk voor hun gastvrijheid en samenwerking in het organiseren van dit belangrijke gesprek.
