In een recent artikel in EW Magazine analyseert Paul Bosman waarom de Europese Unie, ondanks groeiende ambities, geen samenhangende geopolitieke macht kan worden. De oorzaak ligt niet in politieke wil, maar in een structurele paradox in de manier waarop soevereiniteit en besluitvorming binnen de EU zijn georganiseerd.
Aanleiding voor de analyse is onder meer de veranderde koers van de Verenigde Staten, waar kritiek op de EU steeds nadrukkelijker doorklinkt in het veiligheids- en buitenlandbeleid. Het artikel laat zien hoe externe druk en interne verdeeldheid samen blootleggen dat de EU moeite heeft om als één strategische actor op te treden.
De kern van het betoog is dat de EU nooit is ontworpen als geopolitiek machtsinstrument, maar als een project gericht op vrede, stabiliteit en economische integratie. Die opzet heeft succes gehad, maar leidt in crisissituaties tot wat het artikel een soevereiniteitsparadox noemt: lidstaten hebben bevoegdheden gedeeld, terwijl zij tegelijkertijd genoeg invloed behouden om gezamenlijk geopolitiek optreden te blokkeren. Het artikel sluit af met een oproep om deze realiteit onder ogen te zien en te zoeken naar alternatieve vormen van samenwerking, zoals flexibele coalities van bereidwillige staten die buiten de EU-structuren om slagvaardiger kunnen handelen.
Lees hier het volledige artikel van Paul Bosman in EW Magazine.