Het oude geloof in vrije wereldhandel is stukgelopen op de geopolitieke realiteit. En die raakt niet alleen energie, technologie en industrie, maar ook een sector die te vaak buiten dit debat blijft: voedsel.
De internationale orde verandert snel. Multilaterale instituties verzwakken, grootmachten zetten voedsel steeds vaker in als geopolitiek instrument en de mondiale voedselzekerheid neemt af door conflict, instabiliteit en klimaatverandering. Toch ontbreekt in Nederland een overkoepelende strategische visie op hóe we onze rol als voedselland willen spelen.
De roep om soevereiniteit en strategische autonomie klinkt luid, maar op voedselgebied is zelfvoorziening een illusie. Nederland kan de concurrentie met grootmachten niet winnen op schaal - niet economisch, niet ecologisch en zeker niet geopolitiek. Strategische relevantie zit elders: in geloofwaardige relaties en het bieden van oplossingen voor voedselproblemen.
Juist daar ligt een rol voor Nederlandse voedseldiplomatie: investeren in gelijkwaardige samenwerking, duurzame voedselsystemen en het benutten van ons kennisnetwerk. Dat is geen idealisme, maar, zoals Julia Rijssenbeek en Paul Bosman in hun artikel in de Volkskrant stellen, strategische noodzaak.
Lees het volledige artikel hier